عصرحمیده زنگ زده ، که الا وبلا باید بیای اصفهان. میگم حمیده نمیام. میگه چطو دوستی هستی؟ دلت واسه زی زی تنگ نشده ... مکث کردم... میگم دلتنگی  دلیلی واسه اومدن نیس... حمیده باز اصرار میکنه... ببین مهناز داره از مشهد میاد تهران و بعدش با اون میریم اصفهان... اگه معرفت داشته باشی میای... گفتم ببین واسمون مهمون اومد. بعدا بهت زنگ میزنم. انگار فهمید حوصله اشو ندارم... گفتش باشه!! برو بمیر...

دو ساعت بعدش زی زی زنگ زده... مبایلم مثل همیشه سایلنت... میدونستم دوباره میخواد دعوتم کنه برم اصفهان، مثل همه ی این سالها .... دیدم تو تلگرام با ایموجی های عصبانیت و تهدید نوشته یا میای ... یا دیگه نه من نه تو... بالاخره دست از دلم برداشتمو براش نوشتم زی زی ! تو که هیچوقت عصبانی نمیشدی... فدای محبتت... من معذوریتایی دارم که خیلی خیلی شخصین ...وگرنه دلم میخواد بیام ببینمت و یا توبیایی پیشم... جواب داده اینا همش بهونه هست... نمیدونم تو چرا اینقده بیروح و بی احساسی ... و ایموجی غم....

براش نوشتم ...خجالت می کشم اینقده با محبتی... ولی بذار هروخت خودم خواستم بیام... .برام نوشت مگه تو خجالتم بلدی بکشی ؟ایموجی خنده و گریه.... براش نوشتم اولین باره و اونم به خاطرتو ...زی زی نوشت باشه هرجور راحتی... ولی خیلی دلم میخواد ببینمت ...ایموجی غم و اندوه

 زی زی دوست دوران دانشگاهه و همخوابگاهی... 22 ساله زی زی رو ندیدم. فقط تلفن ونامه ... زی زی ،حمیده و مهناز و بقیه همین یکی دوسال قبل از طریق تلگرام و واتس آپ همدیگه رو پیدا کردن و چه شور وشوقی هم تو گروهها برپا کرده بودن... اما الان اگه من تو هموم گروههایی که به زور عضوم کردن پیام نذارم تار عنکبوت مینده...ولی منو زی زی سالها از حال هم خبر داشتیم... زی زی ازدواج کرد ...  بچه دار شد ...تو همه ی این سالها  واسه هم کادو فرستادیم... 

نمیدونم چرا هیشکی طرز دوستی منو درک نمیکنه... من اینجوریم... معذوریاتم اینقده شخصین که حتی خودم با خودم تکرارشون نمیکنم... شاید فقط یکی بتونه درکم کنه ... اونم یه خواهر مجازیه.

امشب متهم شدم به بی احساسی... ازت توقع نداشتم رفیق...